ΕΝΑ ΣΥΝΘΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΕΝΩΝΕΙ…

ΕΞΩ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ!

Του Γιώργου Τοζίδη

 

«Επιβάλλεται να επιλέξουμε: είτε αλλάζουμε

το καθεστώς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας,

 έτσι ώστε να διασφαλιστεί η κυριαρχία των λαών,

είτε εγκαταλείπουμε το ευρω-Μέρκελ».

Ζαν-Λικ Μελανσόν

Αριστερό Μέτωπο Γαλλίας

 

Η επίθεση στην Κύπρο έθεσε και πάλι το ζήτημα το ζήτημα της γερμανικής κυριαρχίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) και την ευρωζώνη. Πληθώρα δηλώσεων – αναλύσεων σε όλα τα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα του κόσμου, άσκησαν κριτική στη γερμανική κυβέρνηση με πολύ οξείς χαρακτηρισμούς (Δ΄ Ράιχ, εξασφάλιση ζωτικού οικονομικού χώρου κ.ά.). Ενδεικτικά αναφέρεται άρθρο του περιοδικού «Der Spiegel» (!) με τίτλο «Γερμανοί σωτήρες του ευρώ: Στενοκεφαλιά, δίψα για εξουσία, εγωισμός», όπου ο Γιάκομπ Άουγκσταϊν αναφέρει ότι η Γερμανία κατέβαλε μειωμένους τόκους κατά δέκα (10) δισ. ευρώ το 2012. Το άρθρο καταλήγει με το συμπέρασμα: «Οι φτωχοί της Αθήνας πληρώνουν τους πλούσιους της Γερμανίας».

Continue reading

Advertisements

Ο ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Ποιες αλλαγές φέρνει η ανακεφαλαιοποίηση

 Του Γιώργου Τοζίδη

Πως ξεκίνησαν όλα…

 

Η διεθνής οικονομική κρίση ξεκίνησε με τις μαζικές επισφάλειες των ενυπόθηκων δανείων στην οικονομία των Η.Π.Α., που οδήγησε στη συνέχεια στο σπάσιμο της φούσκας των ακινήτων και κατ΄ επέκταση σε σημαντικές ζημιές των χρηματοπιστωτικών εταιριών. Μετά το αρχικό σοκ, ακολούθησαν οι παράπλευρες συνέπειες που είχαν να κάνουν με την έλλειψη εμπιστοσύνης και ρευστότητας στο τραπεζικό σύστημα που επεκτάθηκε στο σύνολο της οικονομίας, οδήγησε σε νέες ζημιές κ.ο.κ. Με αυτόν τον τρόπο ξεκίνησε ο φαύλος κύκλος διεύρυνσης των ζημιών και επέκτασης της κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο.

Μέχρι το τέλος της 10ετίας του 1970, το κύριο έργο των τραπεζών ήταν να  δανείζουν τις παραγωγικές επιχειρήσεις και τα κέρδη τους ήταν μέρος της υπεραξίας που αυτές (οι παραγωγικές επιχειρήσεις) αποσπούσαν από τους εργαζόμενους. Οι νεοφιλελεύθερες ρυθμίσεις επέφεραν αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων, μειώνοντας αντίστοιχα τις δανειακές ανάγκες τους ενώ η εξέλιξη της πληροφορικής είχε σαν αποτέλεσμα την ανάπτυξη των κεφαλαιαγορών, οπότε η προσφυγή στον τραπεζικό δανεισμό για τη χρηματοδότηση των επενδυτικών και λειτουργικών δαπανών των επιχειρήσεων, μειώθηκε σημαντικά. Για να αντικαταστήσουν τα δάνεια που δεν μπορούσαν να χορηγήσουν, πλέον, προς τις επιχειρήσεις, οι εμπορικές τράπεζες στράφηκαν στη στεγαστική και καταναλωτική πίστη. Οι κοινωνικές επιπτώσεις αυτής της στροφής ήταν βαθιές. Με τη μετατροπή της  στέγης σε χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο για την ικανοποίηση στεγαστικών ή καταναλωτικών αναγκών, μεγάλο ποσοστό των κερδών των τραπεζών προέρχονταν απευθείας από τους μισθούς και αυτό αποτέλεσε τη βασική αντίφαση που οδήγησε σε κρίση το σύστημα. Στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης οικονομίας, οι μισθοί και τα ημερομίσθια αντιμετωπίζονται σαν κόστος που πρέπει άμεσα ή έμμεσα να μειωθεί. Δηλαδή, από θέση αρχής, το ίδιο το σύστημα έθεσε σε αμφισβήτηση την πηγή αποπληρωμής των δανείων που χορήγησε.

Η επέκταση των δραστηριοτήτων των τραπεζών είχε ως προαπαιτούμενο την απορρύθμιση του τραπεζικού συστήματος με την ουσιαστική κατάργηση των εποπτικών ελέγχων και τη συμμετοχή των εμπορικών τραπεζών στην έκδοση και πώληση χρεογράφων. Επιπλέον, καθιερώθηκε η «ανεξαρτησία» των κεντρικών τραπεζών από τον πολιτικό έλεγχο. Ούτε οι ρυθμιστικές αρχές με την υιοθέτηση των ρυθμίσεων που συμπεριλαμβάνονταν στη «Βασιλεία Ι» και «Βασιλεία ΙΙ»,  ούτε, πολύ περισσότερο η αγορά και ο ανταγωνισμός αποδείχθηκαν αποτελεσματικοί στον έλεγχο των κινδύνων που αναλάμβαναν τα πιστωτικά ιδρύματα.

Continue reading