Ο «ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΣ» Κύριος ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ (ΙΙ)*

Του Γιώργου Τοζίδη

Η δημοσίευση της «Έκθεσης της Τράπεζας της Ελλάδος για τη Νομισματική Πολιτική 2014-15» προκάλεσε αντιδράσεις και καταγγελίες κατά του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος (Τ.τ.Ε.). Όμως, υπήρχε περίπτωση ο συγκεκριμένος «υπηρέτης αφεντάδων» να συμπεριφερόταν με διαφορετικό τρόπο; Ο κ. Στουρνάρας θα μείνει στην ελληνική οικονομική ιστορία ως ανεπαρκής τεχνοκράτης και δογματικός νεοφιλελεύθερος, ένας συνδυασμός που, δυστυχώς, δεν είναι σπάνιος στη χώρα μας.

Το πρόβλημα με τη συγκεκριμένη έκθεση δεν βρίσκεται στην πρόβλεψη των δεινών που θα επιπέσουν στην πατρίδα μας εάν επιλεγεί η έξοδος από το ευρώ και η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος. Άλλωστε στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (γνωστά και μη εξαιρετέα) έχουν περιγράψει με μελανότερα χρώματα τις επιπτώσεις της εξόδου από το ευρώ. Ο κ. Στουρνάρας συνδέει νομοτελειακά την «αποτυχία στις διαπραγματεύσεις» με την πτώχευση και την «έξοδο της χώρας από τη ζώνη του ευρώ και – πιθανότατα – από την Ευρωπαϊκή Ένωση». Παρεμβαίνει στις διαπραγματεύσεις αφαιρώντας το μοναδικό όπλο που διαθέτει η ελληνική κυβέρνηση απέναντι στους πιστωτές της και δεν είναι άλλο από την απειλή της αθέτησης πληρωμών** εντός της ευρωζώνης.

Όμως οι λαθροχειρίες του Διοικητή της Τ.τ.Ε. δεν σταματούν εδώ. Επιχειρεί να αποδείξει στην εισαγωγή της έκθεσης ότι «Στα τέλη του 2014 υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις ότι η ελληνική οικονομία, έχοντας υπερβεί την ύφεση, εισέρχεται σε φάση ανάπτυξης». Στη συνέχεια όμως σημειώνεται ότι  «Σε τριμηνιαία βάση, ο ρυθμός μεταβολής του ΑΕΠ ήταν αρνητικός για δύο συνεχόμενα τρίμηνα (δ’ τρίµηνο 2014: -0,4%, α’ τρίµηνο 2015: -0,2%)». Αυτό σημαίνει ότι το “success story” του Σαμαρά είχε ήδη εξαντλήσει την όποια δυναμική του πολύ πριν από τις εκλογές και η επιστροφή στην ύφεση ήταν ήδη γεγονός. Η επιβεβαίωση έρχεται από την επόμενη διαπίστωση: «Το διαρθρωτικό πρωτογενές πλεόνασµα δεν παρουσίασε τη βελτίωση που αναµενόταν το 2014 και διαµορφώθηκε χαµηλότερα από εκείνο του 2013» ενώ «το αποτέλεσµα του 2014 παρουσιάζει επιδείνωση έναντι του 2013, καταγράφοντας έλλειμμα 3,6% του ΑΕΠ έναντι 1,8% του ΑΕΠ το 2013, καθώς και σηµαντική απόκλιση κατά 2,3% του ΑΕΠ από το στόχο στην Εισηγητική Έκθεση του Προϋπολογισµού του 2015».

Η έκθεση της Τ.τ.Ε. επιχειρεί και προβλέψεις για το μέλλον: «Η επιδείνωση των δεικτών οικονοµικού κλίµατος και των συνθηκών χρηµατοδότησης του ιδιωτικού τοµέα υποδηλώνουν ότι η επιβράδυνση του ρυθµού ανάπτυξης της οικονοµίας θα γίνει εντονότερη το β’ τρίµηνο του 2015, µε κίνδυνο η οικονοµία να µπει σε νέα φάση ύφεσης».

Τι δείχνουν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που περιλαμβάνονται στην ίδια έκθεση;  «Το α’ τετράµηνο του 2015 η βιοµηχανική παραγωγή αυξήθηκε, καθώς επιταχύνθηκε η άνοδος της μεταποίησης (+5,3%), κυρίως λόγω της εξαγωγικής ζήτησης, και παράλληλα μετριάστηκε η υποχώρηση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (-6,5%)». Ένα ακόμη στοιχείο που αμφισβητεί την πρόβλεψη της Τ.τ.Ε. είναι ότι «Οι εισπράξεις από εξαγωγές χωρίς καύσιµα και πλοία παρουσίασαν καλύτερη εικόνα από το σύνολο, σηµειώνοντας άνοδο (2,4%), ιδιαίτερα στους κλάδους των τροφίμων, μετάλλων και μεταλλικών προϊόντων και εξοπλισμού μεταφορών». Ανάλογη εξέλιξη παρουσιάζουν και άλλα οικονομικά μεγέθη όπως η απασχόληση και το λιανικό και χονδρικό εμπόριο.

Η παράθεση των στοιχείων της ίδιας της έκθεσης που αμφισβητούν τις καταστροφικές προβλέψεις της Τ.τ.Ε. ξεπερνούν τα πεπερασμένα όρια της στήλης. Όμως, το ερώτημα που προκύπτει είναι σαφές: ως πότε θα ανεχόμαστε και θα αμείβουμε πλουσιοπάροχα τον κ. Στουρνάρα και τους όμοιούς του;

 

 

* Στις 30.06.2012, δημοσιεύθηκε στο «Δρόμο της Αριστεράς» άρθρο με τον ίδιο τίτλο με την «ευκαιρία» της υπουργοποίησής του.

**Κ. Στουρνάρα τα κράτη δεν πτωχεύουν – αθετούν τις υποχρεώσεις τους και αυτό το δικαίωμά τους αναγνωρίζεται και από τον Ο.Η.Ε.

Το Χρέος και το χρέος της Αριστεράς

«Διαβάζοντας» τις προτάσεις για την κρίση –  Ένας διάλογος που δεν έγινε.

Του Γιώργου Τοζίδη.

Η ορατή, διά γυμνού οφθαλμού, αποτυχία των μέτρων του Μνημονίου και η αναμενόμενη ένταση της επίθεσης στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα απαιτεί την αποτίμηση του τρόπου που, μέχρι σήμερα, αντιμετώπισαν την οικονομική κρίση οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ιδιαίτερα πρέπει να αποτιμηθούν οι προτάσεις και θέσεις που διατυπώθηκαν από την πλειοψηφία του Συνασπισμού (ΣΥΝ) καθώς αυτές προβλήθηκαν λόγω ΜΜΕ ή/ και κυριαρχίας στην εκφορά κεντρικού πολιτικού λόγου) και καθόρισαν τις πολιτικές πρωτοβουλίες και πρακτικές όλου του χώρου.
Στις 28/2/2010, σε αφιέρωμα της Αυγής για την κρίση, οι Σπ. Λαπατσιώρας (Σ.Λ.) και Γ. Μηλιός (Γ.Μ., μετέπειτα υπεύθυνος οικονομικής πολιτικής του ΣΥΝ) εκτιμούν ότι «οι αποφάσεις στήριξης κάθε χώρας της Ευρωζώνης για να αποφευχθούν οι συνέπειες μιας κρίσης χρέους, οι οποίες ελήφθησαν στην τελευταία έκτακτη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε., συνιστούν τομή στην πολιτική και οικονομική κατάσταση που είχε διαμορφωθεί από την περυσινή άνοιξη, όταν αποφασίστηκε ο τρόπος διαχείρισης της κρίσης στην Ευρώπη». Και συνεχίζουν: «Πλέον, το ελληνικό κράτος δεν απειλείται με χρεοκοπία, επομένως έχει αφαιρεθεί το ισχυρότερο όπλο τρομοκρατίας για “εθνική συναίνεση” με στόχο τη “σωτηρία της χώρας”». Ακόμη, στο ίδιο άρθρο, διαπιστώνουν ότι: «Οι συσχετισμοί δυνάμεων, σήμερα, επιβάλλουν όχι τον προσανατολισμό στην κατάθεση μιας ολοκληρωμένης πολιτικής πρότασης, αλλά την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εκλαΐκευση και ανάδειξη προτάσεων που να αποτελούν κλειδιά και όρους για να οργανωθεί η ρήξη με τον κοινωνικοπολιτικό συνασπισμό εξουσίας». Το συγκεκριμένο άρθρο θα αποτελέσει τον οδηγό, στη συνέχεια, για τη διαμόρφωση της πολιτικής του ΣΥΝ (επιμονή σε ευρωπαϊκή λύση, μη διατύπωση συγκεκριμένων προτάσεων), αλλά περιέχει και τις διατυπώσεις-κατηγορίες που θα απευθυνθούν σε όσους προτείνουν μια διαφορετική προσέγγιση.

Continue reading

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΑΥΣΗΣ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Του Γιώργου Τοζίδη

Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, που, στην παρούσα φάση της, εκδηλώνεται στη χώρα μας με την κρίση του δημόσιου χρέους, δίνει την ευκαιρία για τη διαμόρφωση εναλλακτικών σχεδίων ανταγωνιστικών στις επιδιώξεις του κεφαλαίου και των ντόπιων και ξένων εκπροσώπων του. Δεν είναι τυχαίο ότι από την πρώτη στιγμή παρουσιάστηκε ως μονόδρομος η προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης Ε.Ε., Ε.Κ.Τ. και Δ.Ν.Τ. και απορρίφθηκαν οι όποιες άλλες προτάσεις. Ιδιαίτερα τα πυρά τους συγκεντρώνει το σχέδιο για την παύση πληρωμών και την αναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους. Συμπυκνώνοντας την επιχειρηματολογία τους, ο υπουργός οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου αναφέρει στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 30.05.2010 : «Μια αναδιαπραγμάτευση θα ήταν καταστροφική για την αξιοπιστία της χώρας. Θα οδηγούσε σε ουσιαστική περιθωριοποίηση της χώρας από τις αγορές κεφαλαίων, σε αναγκαστικά ακόμη μεγαλύτερες περικοπές και μεγαλύτερη ύφεση – μια κατάσταση που μόνο τους πλουσιότερους και τα μεγάλα κεφάλαια δεν θα έπληττε, αλλά θα έπληττε πολύ το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών και τους πλέον ευάλωτους». Ποια είναι όμως η εμπειρία των χωρών που, από τον 19ο αιώνα μέχρι πρόσφατα, προχώρησαν σε παύση πληρωμών;

Σε μελέτη του Δ.Ν.Τ. (διαθέσιμη στο http://www.imf.org/external/pubs/ft/wp/2008/wp08238.pdf) που δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2008 με τίτλο «ΤΑ ΚΟΣΤΗ ΤΗΣ ΠΑΥΣΗΣ ΠΛΗΡΩΜΩΝ» και συγγραφείς τον Eduardo Borensztein και τον Ugo Panizza, καταγράφονται ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία που προκύπτουν από τις χώρες που προχώρησαν σε παύση πληρωμών τις τελευταίες δεκαετίες.

Στα συνολικά συμπεράσματα της μελέτης αναφέρεται ότι (σε ελεύθερη απόδοση) : «Διερευνήσαμε την εμπειρική βάση του κόστους της παύσης πληρωμών σε διαφορετικές εκδοχές. Τα ευρήματά μας αποδεικνύουν ότι τα κόστη της παύσης πληρωμών είναι συγκεκριμένα αλλά βραχύβια. Η φήμη των οφειλετών που πέφτουν σε αδυναμία πληρωμών, όπως μετρήθηκε με βάση τις πιστωτικές αξιολογήσεις και τα περιθώρια δανεισμού, επιδεινώνεται αλλά για μικρό χρονικό διάστημα. Ενώ υπάρχουν ορισμένα στοιχεία που δείχνουν ότι το διεθνές εμπόριο και η εμπορική πίστωση επηρεάζονται αρνητικά από την παύση πληρωμών, δεν μπορεί να προσδιοριστεί το μέγεθος καθώς δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία (ιδιαιτερότητες δομής διεθνούς εμπορίου κάθε χώρας). Οι παύσεις πληρωμών φαίνεται να προκαλούν τραπεζικές κρίσεις, και όχι το αντίθετο, αλλά βρέθηκαν λίγα στοιχεία που να δείχνουν πιστωτικές κρίσεις στις εγχώριες αγορές που προκλήθηκαν από την παύση πληρωμών. Τέλος, οι παύσεις πληρωμών φαίνεται ότι συντομεύουν το προσδόκιμο ζωής των κυβερνήσεων και των επικεφαλής της οικονομίας με έναν συγκεκριμένο τρόπο».

Συγκεκριμένα :

1. Όσον αφορά στις επιπτώσεις της παύσης πληρωμών στο Α.Ε.Π., οι συντάκτες της μελέτης παρατηρούν ότι «είναι, συνήθως, συνέπεια κάποιων οικονομικών κρίσεων, όπως στους όρους εμπορίου, ξαφνικές στάσεις πληρωμών, νομισματικές κρίσεις κλπ. που, επίσης, τραυματίζουν απευθείας την ανάπτυξη… Οπότε, η χαμηλότερη ανάπτυξη μπορεί να μην οφείλεται στην παύση πληρωμών αλλά σε άλλους παράγοντες που επηρεάζουν την εξυπηρέτηση του χρέους».

2. «Η παύση πληρωμών δεν οδηγεί σε μόνιμο αποκλεισμό από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίων. Στην πραγματικότητα, τα στοιχεία δείχνουν ότι, ενώ τα κράτη χάνουν την πρόσβαση κατά τη διάρκεια της παύσης πληρωμών, όταν η διαδικασία ανασυγκρότησης ολοκληρωθεί, οι χρηματοπιστωτικές αγορές δεν κάνουν διάκριση, σε όρους πρόσβασης, μεταξύ όσων έχουν πτωχεύσει και όσων όχι. Σύμφωνα με τα στοιχεία, τα κράτη που έκαναν στάση πληρωμών κατά τη δεκαετία του 1980, χρειάστηκαν 4 χρόνια για να αποκτήσουν ξανά πρόσβαση στις διεθνείς αγορές και στη διεθνή πίστωση».

3. «Τι γίνεται όμως με την αξιολόγηση και το συνεπαγόμενο κόστος δανεισμού; Το πραγματικό ερώτημα είναι : «πόσο ισχυρή είναι η μνήμη των αγορών;». Τα αποτελέσματα των ερευνών δείχνουν ότι τα επεισόδια παύσης πληρωμών δεν έχουν μακροπρόθεσμη επίπτωση στις πιστωτικές αξιολογήσεις» και καθώς «τα στοιχεία επιβεβαιώνουν, επίσης, τη μεγάλη και στατιστικά σημαντική επίπτωση της πιστωτικής αξιολόγησης στα κόστη δανεισμού» επιβεβαιώνεται ότι «οι παύσεις πληρωμών έχουν βραχυπρόθεσμη επίπτωση στα κόστη δανεισμού».

4.  «Από θέση αρχής, η μείωση του διεθνούς εμπορίου που ακολουθεί την παύση πληρωμών μπορεί να προέρχεται από περιοριστικά μέτρα που επιβάλλονται από τα κράτη προέλευσης των επενδυτών». Όμως «η σύγχρονη δομή των διεθνών αγορών κεφαλαίου, όπου οι επενδυτές είναι ολοένα και περισσότερο ανώνυμοι και μετακινούνται από μακροπρόθεσμες σε βραχυπρόθεσμες θέσεις σε λίγα λεπτά, κάνουν αυτήν την παραδοσιακή υπόθεση μη λειτουργική, σήμερα».  Η μελέτη διαπιστώνει, επίσης, ότι «οι παύσεις πληρωμών επιβαρύνουν περισσότερο τις εξαγωγικά προσανατολισμένες βιομηχανίες αλλά και σε αυτήν την περίπτωση, οι επιπτώσεις είναι βραχυπρόθεσμες». Ένα επιπλέον εύρημα της μελέτης, όσον αφορά στο διεθνές εμπόριο, είναι ότι «οι παύσεις πληρωμών συνδέονται με μεγάλη και στατιστικά σημαντική μείωση στις διμερείς εμπορικές ροές μεταξύ αναπτυγμένων και αναδυομένων ή αναπτυσσομένων οικονομιών».

5. Ποιες είναι οι επιπτώσεις στο τραπεζικό σύστημα της χώρας που κηρύσσει παύση πληρωμών; «Πρώτα από όλα, η παύση πληρωμών μπορεί να προκαλέσει κατάρρευση της εμπιστοσύνης στο εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα και να οδηγήσει σε απόσυρση καταθέσεων, με τελική κατάληξη την τραπεζική κρίση ή τουλάχιστον την έλλειψη πιστωτικής ρευστότητας. Δεύτερον, ακόμη και χωρίς απόσυρση καταθέσεων, οι παύσεις πληρωμών θα μπορούσαν να έχουν αρνητική επίπτωση στους ισολογισμούς των τραπεζών, ειδικά εάν κρατούν σημαντικά ποσά κρατικών ομολόγων, και να οδηγήσουν τις τράπεζες να υιοθετήσουν πιο συντηρητικές στρατηγικές δανεισμού. Τέλος, οι παύσεις πληρωμών συνοδεύονται, συχνά, με μείωση των δικαιωμάτων των δανειστών ή τουλάχιστον αβεβαιότητα για αυτούς, που, επίσης, μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τον τραπεζικό δανεισμό».

6. Εκτός από τις οικονομικές συνέπειες, στη μελέτη καταγράφονται και οι πολιτικές επιπτώσεις.  «Οι πολιτικοί προσπαθούν να αποφύγουν την παύση πληρωμών, έστω και με αυξημένο οικονομικό κόστος, καθώς τα στοιχεία της έρευνας δείχνουν ότι την ακολουθεί η πολιτική ανατροπή. Μια διαφορετική εκδοχή είναι ότι οι πολιτικοί αναβάλλουν την παύση πληρωμών για να εξασφαλίσουν την ευρεία αποδοχή των αγορών ότι η επιλογή τους είναι αναπόφευκτη και όχι στρατηγική. Αυτή η πιθανότητα συμβαδίζει με την εμπειρία ότι οι παύσεις πληρωμών που αποτέλεσαν στρατηγική επιλογή των κυβερνήσεων είχαν πολύ μεγαλύτερες αρνητικές επιπτώσεις από ό,τι αυτές  που οι αγορές αποδέχθηκαν ως αναπόφευκτες». Σε 18 από τις 19 χώρες (με εξαίρεση την Ουκρανία) που κήρυξαν παύση πληρωμών την περίοδο 1980 – 2003, οι κυβερνητικοί συνασπισμοί έχασαν, κατά μέσο όρο, 16 εκατοστιαίες μονάδες της εκλογικής δύναμής τους.

Τέλος, το πιο σημαντικό συμπέρασμα της μελέτης είναι ότι οι επιπτώσεις της παύσης πληρωμών είναι βραχύβιες και σε καμιά περίπτωση δεν ξεπερνούν τα δύο χρόνια.

 

Τι συμβαίνει στην Ελλάδα;

 

Στον παρακάτω πίνακα γίνεται σύγκριση μεταξύ των συμπερασμάτων της έρευνας και των οικονομικών στοιχείων της χώρας μας.

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΑΥΣΗΣ ΠΛΗΡΩΜΩΝ (σύμφωνα με την έρευνα του Δ.Ν.Τ.) ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ
Μείωση των δεικτών ανάπτυξης 2009 : -2,5%

2010 : -4% (εκτίμηση μνημονίου)

2011 : -2,5% (πρόβλεψη μνημονίου)Αποκλεισμός από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίουΉδη συμβαίνει έμμεσα και αυτός ήταν ο λόγος που επικαλέστηκε η κυβέρνηση για την προσφυγή στον μηχανισμό Ε.Ε. – Ε.Κ.Τ. – Δ.Ν.Τ.Επιδείνωση της πιστωτικής αξιολόγησης και του κόστους δανεισμούΑκόμη και μετά την προσφυγή στον μηχανισμό, Ελλάδα έχει τη δυσμενέστερη πιστωτική αξιολόγηση στην ευρωζώνη, το υψηλότερο περιθώριο δανεισμού και ασφάλιστρο έναντι χρεοκοπίας.Επιπτώσεις στο διεθνές εμπόριο : περιοριστικά μέτρα και επιδείνωση των όρων διεθνούς εμπορίουΉδη καταγράφεται σημαντική μείωση των εισαγωγών και των εξαγωγών και απαίτηση για πληρωμές τοις μετρητοίς των εισαγωγών.Επιπτώσεις στο τραπεζικό σύστημα:

κατάρρευση εμπιστοσύνης, συντηρητική στρατηγική δανεισμού, φυγή καταθέσεων, δυσμενείς επιπτώσεις στους ισολογισμούς

Παρά τη σημαντική ενίσχυσή του με το πακέτο των € 28 δισ. και την παρεχόμενη ρευστότητα από την Ε.Κ.Τ. με επιτόκιο 1%, το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα παρουσιάζει όλα τα προβλήματα που αναφέρονται ως συνέπειες της παύσης πληρωμών και τα οποία  οφείλονται στην ύφεση, στη σημαντική αύξηση των επισφαλών δανείων λόγω της μείωσης των εισοδημάτων των δανειοληπτών αλλά και στην κατάρρευση του διατραπεζικού δανεισμού, διεθνώς, λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης.Οι επιπτώσεις της παύσης πληρωμών έχουν βραχύβιο (μέχρι 2 χρόνια) χαρακτήραΣύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, η ένταξη στον μηχανισμό Ε.Ε., Ε.Κ.Τ. και Δ.Ν.Τ. θα διαρκέσει πολύ περισσότερο (από 5 μέχρι 10 χρόνια).Αναπόφευκτη ή όχι η παύση πληρωμών;Η ένταξη στο μηχανισμό και η υλοποίηση των μέτρων του μνημονίου θα έχει σαν αποτέλεσμα το 2014 το δημόσιο χρέος να ανέρχεται στο 145% περίπου του Α.Ε.Π. (έναντι 115% το 2009) και η δαπάνη για τόκους σε € 21 δισ. έναντι € 12 δισ. το 2009. Η αποτυχία του μηχανισμού και των μέτρων καθιστά την παύση πληρωμών αναπόφευκτη.

Στον παραπάνω πίνακα δεν καταγράφονται οι συνέπειες στις συνθήκες ζωής και εργασίας των εργαζομένων, των αυτοαπασχολούμενων και των αγροτών στη χώρα μας από την ένταξη στο μηχανισμό Ε.Ε., Ε.Κ.Τ. και Δ.Ν.Τ. Η εκθεμελίωση όλων των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, η μεγάλη μείωση των μισθών και των συντάξεων και η φοροεπιδρομή που πλήττει κυρίως τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα είναι οι επιπτώσεις από την ένταξη στον μηχανισμό. Δεν υπάρχει καμιά επίπτωση για το κεφάλαιο (στον δευτερογενή ή τριτογενή τομέα) όπως επίσης και για τους κερδοσκόπους. Αντίθετα, ο μηχανισμός διασφαλίζει τα συμφέροντα όσων κερδοσκόπησαν με το δημόσιο χρέος καθώς προβλέπει την εξαγορά κρατικών ομολόγων από την Ε.Κ.Τ. και τη μετατροπή του σε διακρατικό.

Από τα παραπάνω προκύπτει ευκρινώς ότι ενώ στη χώρα μας καταγράφονται όλες οι συνέπειες της παύσης πληρωμών, δεν δημιουργούνται οι θετικές προοπτικές της που είναι η ανατροπή του μνημονίου που καταργεί μισθολογικές, ασφαλιστικές και εργασιακές κατακτήσεις ενός αιώνα, η σημαντική μείωση του δημόσιου χρέους και η αποδέσμευση σημαντικών πόρων για την υλοποίηση ενός εναλλακτικού οικονομικού σχεδίου. Η διαμόρφωση αυτού ακριβώς του εναλλακτικού οικονομικού σχεδίου και των απαιτούμενων πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών για την υλοποίησή του είναι το στοίχημα για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.