Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΑΜΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Του Γιώργου Τοζίδη

 

                                                        «Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί

                                                        καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που

                                                        ξεπορτίζουνε τα κεφάλαιά τους από τη

                                                        χώρα μας, ή εμείς που παραμένουμε με

                                                        τα πεζούλια μας εδώ;»

                                                        Άρης, «Ο λόγος στη Λαμία»

 

Το Ε.Α.Μ. δεν αρκέστηκε στην οργάνωση της ένοπλης πάλης του ελληνικού λαού ενάντια στους Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους κατακτητές. Οργάνωσε την παραγωγή στις ελεύθερες περιοχές, δημιούργησε θεσμούς λαϊκής αυτοδιοίκησης, δικαιοσύνης, πολιτισμού και αλληλεγγύης με χαρακτηριστικά που ακόμη και σήμερα είναι ζητούμενα για τη ριζοσπαστική αριστερά. Αυτή η πολύπλευρη δράση του αγκαλιάστηκε από την ελληνική κοινωνία που πύκνωσε τις τάξεις του Ε.Α.Μ. και του Κ.Κ.Ε. και συνετέλεσε στην εποποιία της Εθνικής Αντίστασης. Τα παραπάνω χαρακτηριστικά της εαμικής δράσης δικαιώνουν τον Σπ. Ασδραχά που στο κείμενό του («Η καθαρότητα των ιδεών του κειμένου να γίνει πολιτικό βίωμα») που συνόδευε την έκδοση από τη «Αυγή» (30.09.2012) του κλασικού κειμένου του Δ. Γληνού «Τι είναι και τι θέλει το Ε.Α.Μ.» έγραψε ότι «…οι αναλογίες με τη σημερινή κατάσταση είναι πασιφανείς».  Στη σημερινή συγκυρία κατάρτισης του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ είναι απαραίτητη η αξιοποίηση αυτής της παράδοσης. Στα πλαίσια αυτού του άρθρου θα παρατεθούν ορισμένα συνοπτικά στοιχεία για τα ζητήματα των συνεταιρισμών, της λαϊκής αυτοδιοίκησης και της προστασίας της υγείας.

 

Για τους συνεταιρισμούς

 

Όπως αναφέρει ο Γιάννης Σκαλιδάκης στο εξαιρετικά τεκμηριωμένο βιβλίο του «Η Ελεύθερη Ελλάδα – Η εξουσία του ΕΑΜ στα χρόνια της κατοχής (1943 – 1944) (Εκδόσεις Ασίνη): «Δημιουργήθηκαν σε όλη σχεδόν τη χώρα κάθε είδους συνεταιρισμοί με σκοπό την οργανωμένη αλληλοβοήθεια των μελών τους και την προβολή διεκδικήσεων, αρχικά από την κατοχική εξουσία και, μετέπειτα, από τους φορείς διαχείρισης της διεθνούς βοήθειας» (σελ. 287). Ιδιαίτερα για την Αθήνα στο βιβλίο (σελ. 288) αναφέρεται ότι το 1944 λειτουργούσαν 415 προμηθευτικοί και καταναλωτικοί συνεταιρισμοί με 215.812 μέλη και σύνολο 619.260 εξυπηρετούμενων ατόμων. Αντίστοιχα, ««Στην επαρχία η αντίστοιχη συνεταιριστική οργάνωση είχε ως σκοπό την υπεράσπιση της παραγωγής και της αξίας της από τη λεηλασία των κατοχικών και των δοσίλογων μηχανισμών» (σελ. 289). Επιπλέον «οι συνεταιρισμοί οργάνωσαν τις ανταλλαγές αγροτικών προϊόντων μεταξύ τους, όπως επίσης και τις ανταλλαγές αγροτικών προϊόντων με βιομηχανικά προϊόντα μέσω των καταναλωτικών συνεταιρισμών των πόλεων και βοήθησαν τον πεινασμένο πληθυσμό των πόλεων» (σελ. 290). Το συνεταιριστικό κίνημα έλαβε μεγάλες διαστάσεις και «Στο τέλος του 1943 υπήρχαν συνολικά 6.553 αγροτικοί συνεταιρισμοί από τους οποίους λειτουργούσαν οι 5.328 και 101 περιφερειακές Ενώσεις Συνεταιρισμών» ενώ μόνο στην Κεντρική και Δυτική Μακεδονία τα μέλη των 17 συνεταιριστικών ενώσεων αυξήθηκαν από 65.000 σε 180.0000.

Για την καλύτερη οργάνωση των συνεταιρισμών, η Π.Ε.Ε.Α. εξέδωσε την Πράξη 60 που περιλάμβανε δέκα σημεία σύμφωνα με τις λαοκρατικές αρχές της που είναι και σήμερα επίκαιρα (ο.π. σελ. 296).

Continue reading

Advertisements

ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Του Γιώργου Τοζίδη

 

Στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές και ευρωεκλογές επιβεβαιώθηκε η εκλογική υστέρηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην περιοχή της Βόρειας Ελλάδας (περιφέρειες Δ. Μακεδονίας, Κ. Μακεδονίας και Α. Μακεδονίας – Θράκης). Τα ποσοστά που συγκέντρωσε απείχαν από τον εθνικό μέσο όρο ενώ καταγράφηκαν απώλειες ως προς τον αριθμό των ψήφων. Ακόμη χειρότερα, τα περιφερειακά σχήματα που υποστηρίχθηκαν από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στις περιφέρειες Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας συγκέντρωσαν το 50% περίπου των ψήφων που έλαβε το κόμμα στις ευρωεκλογές ενώ στην περιφέρεια Α. Μακεδονίας – Θράκης το ποσοστό ήταν μεγαλύτερο λόγω της μεγάλης μείωσης των ψήφων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στη συγκεκριμένη περιφέρεια. Όπως προκύπτει και από τους πίνακες που παρατίθενται η υστέρηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στη Βόρεια Ελλάδα, σε σύγκριση με τον εθνικό μέσο όρο, ήταν εξίσου σημαντική και στις εκλογές του 2012. Ακόμη και στις δημοτικές εκλογές, τα σχήματα που υποστηρίχθηκαν από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν μπόρεσαν να εισέλθουν ούτε στον δεύτερο γύρο με φωτεινές εξαιρέσεις τους δήμους Κοζάνης, Ιερισσού και Αριστοτέλη.

Που οφείλεται αυτή η υστέρηση, που δεν καλύφθηκε τα δύο προηγούμενα χρόνια παρά την εκλογή σημαντικού αριθμού (14) βουλευτών στη συγκεκριμένη περιοχή;

H Βόρεια Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει τον βασικό πυλώνα στήριξης του προγράμματος ενδογενούς παραγωγικής ανασυγκρότησης καθώς συγκεντρώνει όλους τους απαιτούμενους πόρους (φυσικούς, ενεργειακούς) και το ανθρώπινο δυναμικό για τη συνδυασμένη και ισομερή ανάπτυξη και των τριών τομέων της οικονομίας.

Continue reading

ΤΟ ΥΨΟΣ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΜΕΤΡΑ ΑΜΕΣΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ

Του Γιώργου Τοζίδη

 

Από τη δημοσίευση των στοιχείων της Έρευνας Εργατικού Δυναμικού της ΕΛΣΤΑΤ για το Δ΄ τρίμηνο του 2013 προκύπτουν τα ακόλουθα :

1. Ο αριθμός των ανέργων ανήλθε σε 1.363.137 άτομα και το ποσοστό ανεργίας ήταν 27,5% (έναντι 26% του αντίστοιχου τριμήνου του 2012 και 7,9% του 2008). Η εκτίναξη του ποσοστού της ανεργίας στη χώρα μας είναι μοναδική στην Ευρωπαϊκή Ένωση και συμβαδίζει απόλυτα με την ανάλογη μείωση του Α.Ε.Π. (μόνη πιθανή «ανταγωνίστρια» χώρα η Κύπρος…). Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, η ανεργία στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου και την Ιρλανδία παρουσίασε την ακόλουθη εξέλιξη:

 

ΧΩΡΑ 2009 2013
ΕΛΛΑΔΑ 9,5% 27,3%
ΚΥΠΡΟΣ 5,4% 16%
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ 8,4% 16,5%
ΙΣΠΑΝΙΑ 18% 26,4%
ΙΤΑΛΙΑ 7,8% 12,2%
ΙΡΛΑΝΔΙΑ 12% 13,1%

 

2. Τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας καταγράφονται στις ηλικίες 15 – 24 ετών (57%) και 25 – 29 ετών (44,7%). Το 2008 το ποσοστό ανεργίας στις ηλικίες 15 – 29 ετών ήταν 16,5%. Η σταθερή καταγραφή υψηλότερων ποσοστών ανεργίας στη νεολαία (περίπου στο διπλάσιο του εθνικού ποσοστού) αποδεικνύει την αδυναμία του οικονομικού υποδείγματος να δημιουργήσει σταθερές και αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας για τη νέα γενιά και «εξηγεί» την τάση φυγής στο εξωτερικό.

3. Η ανεργία εξακολουθεί να είναι θηλυκού γένους. Το ποσοστό ανεργίας στις γυναίκες είναι 31,7% (2008: 11,7%) ενώ στους άνδρες είναι 24,4% (2008: 5,3%).

4. Ανάλογα με το επίπεδο εκπαίδευσης, τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας καταγράφονται στην κατηγορία όσων έχουν πάει «Μερικές τάξεις Δημοτικού» (41,6%) και ακολουθούν όσοι δεν έχουν πάει καθόλου σχολείο (36%) ενώ τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφονται μεταξύ όσων κατέχουν διδακτορικό ή μεταπτυχιακό (15%) και των πτυχιούχων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (19%). Το 2008 τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας καταγράφονταν στις κατηγορίες των πτυχιούχων ανώτερης τεχνικής εκπαίδευσης (10%) και όσων δεν είχαν πάει καθόλου σχολείο (9,9%).

5. Τα ποσοστά ανεργίας ανά περιφέρεια αναδεικνύουν «πρωταθλήτρια» την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας (2013: 30,7% – 2008: 8,1%) και ακολουθούν οι περιφέρειες Δυτικής Μακεδονίας (2013: 29,7% – 2008: 12,6%), Δυτ. Ελλάδος (2013: 28,9% – 2008: 9,8%) και Στερεάς Ελλάδος (2013: 28,9% – 2008: 8,7%).

5. Οι μεγαλύτερες απώλειες θέσεων εργασίας, σε σύγκριση με το 2008, καταγράφονται στους εξής κλάδους οικονομικής δραστηριότητας: κατασκευές (-226,3 χιλιάδες – ποσοστό μείωσης 59%), μεταποίηση (-201,8 χιλιάδες – ποσοστό 38%) και χονδρικό και λιανικό εμπόριο (-201,8 χιλ. – ποσοστό 24%). Η μικρή μείωση της απασχόλησης σε Γεωργία – Δασοκομία – Αλιεία (-23 χιλιάδες – ποσοστό 4%) συγκρατεί τα συνολικά ποσοστά ανεργίας που θα είχαν εκτοξευθεί σε ακόμη υψηλότερα επίπεδα αν δεν υπήρχε η διέξοδος της επιστροφής στην ύπαιθρο.

 

Από την παράθεση των παραπάνω στατιστικών στοιχείων προκύπτουν  συμπεράσματα τα οποία θα πρέπει να αξιοποιηθούν στην κατάρτιση του προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης. Για παράδειγμα, η δραστική μείωση της απασχόλησης στους κλάδους των κατασκευών, της μεταποίησης και του εμπορίου συμβαδίζει με τα υψηλά ποσοστά ανεργίας στις κατηγορίες όσων έχουν πάει «Μερικές τάξεις Δημοτικού» ή δεν έχουν πάει καθόλου σχολείο. Από αυτή τη διαπίστωση προκύπτει ότι ένας βασικός τομέας δημιουργίας θέσεων εργασίας μπορεί να αποτελέσει ο κατασκευαστικός τομέας με την προώθηση μικρών δημόσιων έργων που θα εξυπηρετούν κοινωνικές και παραγωγικές ανάγκες. Η Πρόταση Εγγυημένης Απασχόλησης με τη λειτουργία του κράτους ως Εργοδότη Ύστατης Καταφυγής, στην οποία κατέληξε η πρόσφατη μελέτη του Levy Institute of Bard College, που έγινε σε συνεργασία με το ΙΝΕ ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ (διαθέσιμη στην ιστοσελίδα www.inegsee.gr), μπορεί να αποτελέσει τη βάση για τη διαμόρφωση αυτής της βραχυπρόθεσμης λύσης για το πρόβλημα της ανεργίας. Οι επικείμενες αυτοδιοικητικές εκλογές θα πρέπει να αξιοποιηθούν για την κατάρτιση των σχετικών προγραμμάτων και την αξιοποίηση όλων των πόρων (νέο ΕΣΠΑ, ευρωπαϊκά προγράμματα, εθνικοί πόροι) για τη χρηματοδότησή τους.

 

 

Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ

Ερανιστής : Γιώργος Τοζίδης

Η στήλη δημοσιεύει σήμερα τις θέσεις για την αυτοδιοίκηση από το άρθρο του Ηλία Ηλιού που δημοσιεύθηκε στο τεύχος αριθ. 8 με ημερομηνία 20.09.1945 του ΑΝΤΑΙΟΥ.

 

Η ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

 

«Η αυτοδιοίκηση είναι η οργανωμένη λαϊκή εξουσία που ασκείται με αιρετούς αντιπροσώπους και απ’ ευθείας με τις συνελεύσεις του Λαού για τη διοίκηση της πόλης ή του χωριού (αυτοδιοίκηση α΄ βαθμού) και της επαρχίας (αυτοδιοίκηση β΄ βαθμού).

»Αυτοδιοίκηση πρώτου βαθμού είναι ο Δήμος για τις πόλεις και η κοινότητα για τα χωριά (κάτω από 10 χιλ. κατοίκους). Μπορεί να δοθεί ενιαίο όνομα δήμος και στις κοινότητες. Όμως και στην περίπτωση αυτή, οι μεγάλοι δήμοι (των πόλεων) πρέπει νάχουν σαν ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ένα πρόσθετο όργανο, τη δημαρχιακή επιτροπή.

Continue reading

Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ

 Ερανιστής : Γιώργος Τοζίδης

Βρισκόμαστε έξι μήνες πριν από τις κρισιμότερες, ίσως, αυτοδιοικητικές εκλογές που έγιναν ποτέ στην πατρίδα μας. Θέλοντας να συμβάλλει στον προβληματισμό και στη διαμόρφωση των θέσεων για την αυτοδιοίκηση, η στήλη δημοσιεύει σήμερα εράνισμα από το άρθρο του Ηλία Ηλιού που δημοσιεύθηκε στο τεύχος αριθ. 8 με ημερομηνία 20.09.1945 του ΑΝΤΑΙΟΥ. Στο επόμενο φύλλο θα δημοσιευθούν οι θέσεις για την αυτοδιοίκηση.

 

«Η οργάνωση της Πολιτείας είναι βασικό πρόβλημα της Νεοελληνικής Ανοικοδόμησης. Βέβαια το ουσιαστικό περιεχόμενο, οι σκοποί και οι επιδιώξεις της ανοικοδόμησης θα προβάλουν από τις έρευνες και τις μελέτες των οικονομολόγων, των τεχνικών, των υγιεινολόγων και των εκπαιδευτικών και λοιπών εργατών του πνευματικού πολιτισμού. Όμως και στους προοδευτικούς νομικούς ανήκει ένας κάποιος τομέας μελέτης και συμβολής στην επεξεργασία του προγράμματος για την ανοικοδόμηση της Χώρας προς το συμφέρον του Λαού, γιατί αυτοί είναι που θα μελετήσουν και θα υποδείξουν ποια θα είναι τα αρμοδιότερα όργανα και οι χρησιμότεροι κανόνες δικαίου για την πραγμάτωση των ουσιαστικών εκείνων σκοπών.

»Στο έργο αυτό υπάρχουν, νομίζουμε δυο αξιώματα που δεν πρέπει ποτέ να τα χάνουμε από τα μάτια μας αν δε θέλουμε να καταλήξουμε σε λάθη.

»1. Ανοικοδόμηση χωρίς το Λαό δε γίνεται. Όχι μονάχα ο Λαός πρέπει να διαφωτισθεί πλατιά πάνω στα προβλήματα της ανοικοδόμησης, να τα κάνει κτήμα του και με την πολύπλευρη εργασία του να τους δώσει την ουσιαστική λύση εκείνη που υπαγορεύουν τα συμφέροντά του, αλλά και από την οργανική άποψη, πρέπει ο Λαός να πάρει στα χέρια του και ν’ ασκήσει ο ίδιος όλες τις πολιτικές εξουσίες, να υπάρξει ο πραγματικά κυρίαρχος στη Χώρα του, ώστε ανεμπόδιστος από κάθε λογής κηδεμονία να μπορέσει υπεύθυνα να γίνει ο πρωταγωνιστής του ανοικοδομητικού έργου, παραμερίζοντας τις αντιλαϊκές δυνάμεις που επί ένα αιώνα τον μποδίσανε να λύσει τα προβλήματά του.

»2. Ανοικοδόμηση χωρίς Σχέδιο δε γίνεται. Πρέπει λοιπόν κοντά στην άλλη, τη γνωστή από το παλαιότερο νομικό εποικοδόμημα, τυπική νομιμότητα, να προβλέψει η νέα οργάνωση της Πολιτείας και μια καινούργια ουσιαστική νομιμότητα, πρέπει δηλ. οι πράξεις όλων και ξεχωριστά των διοικητικών οργάνων της πολιτείας να συμπολιτεύονται προς τους σκοπούς και να τείνουν προς την πραγμάτωση του δοσμένου κάθε φορά κρατικού σχεδίου, που κι’ αυτό φυσικά δεν πρόκειται νάναι επιταγή από τα πάνω, έξω από τη θέληση του Λαού, ίσα ίσα θα είναι το προϊόν μιας συντονισμένης ομαδικής επεξεργασίας όλων των λαϊκών στρωμάτων, ειδικά οργανομένων προς τον σκοπό αυτό, και θ’ ανταποκρίνεται προς τις άμεσες κάθε φορά ανάγκες του, και του Λαού έργο θάναι και η πραγματοποίηση του Κρατικού Σχεδίου και ο έλεγχος και η επαλήθευση της πορείας προς αυτήν. Όμως από τη στιγμή που θα υπάρχει ένα κρατικό σχέδιο, κάθε ενέργεια των επί μέρους οργάνων, το σύνολο της κρατικής και κοινωνικής δραστηριότητας πρέπει να τείνει στην πραγμάτωσή του και κάθε παρέκκλιση απ’ αυτό θάχει σαν αποτέλεσμα την ακυρότητα της διοικητικής πράξης, όπως ακριβώς και κάθε παρέκκλιση από την τυπική νομιμότητα. Έτσι αποφεύγουμε τη σπατάλη έργου και την αλληλοεξουδετέρωση των προσπαθειών, αναπόφευκτες στους αναρχούμενους και γιαυτό σε τελευταία ανάλυση αντιοικονομικούς και επιζήμιους για το σύνολο αυτοσχεδιασμούς, που είναι το χαρακτηριστικό της «φιλελεύθερης» οικονομίας, όπου μοναδικό κίνητρο για κάθε ενέργεια είναι το ατομικό κέρδος.

Continue reading

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : Επιμένουμε αριστερά, ριζοσπαστικά και οικολογικά!

Του Γιώργου Τοζίδη

Πριν από λίγες μέρες, ανακοινώθηκε η «σύνοψη επιλεγμένων θέσεων του Κοινού Προγράμματος» της «επιτροπής που σχημάτισαν παρατάξεις της δημοκρατικής αντιπολίτευσης (!!!) καθώς και κινήσεις-πρωτοβουλίες πολιτών» για τη «ριζική (!!!) αλλαγή στο Δήμο Θεσσαλονίκης». Ως Συντονιστικό Θεσσαλονίκης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., σταθήκαμε κριτικά απέναντι στην επιτροπή και επανειλημμένα θέσαμε θέμα αποχώρησης από αυτήν της δημοτικής κίνησης στην οποία συμμετέχουν στελέχη του Συνασπισμού. Η δημοσιοποίηση του «κοινού προγράμματος» της επιτροπής δικαίωσε την κριτική μας, που μεταξύ των άλλων, αναφερόταν και στην παντελή έλλειψη πολιτικών κριτηρίων για τη συγκρότησή της. Ενδεικτικά αναφέρομαι:

1. στην απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στο Μνημόνιο και κριτικής στην κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (προκειμένου να μην αποχωρήσει η παράταξη της κ. Χ. Αράπογλου, βουλευτού του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που ψήφισε το μνημόνιο, το νομοσχέδιο που καταργεί την κοινωνική ασφάλιση κλπ.),

2. στην ουσιαστική αποδοχή του σχεδίου «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ» (η μοναδική αναφορά στο κείμενο είναι ότι οι δημοτικές εκλογές θα γίνουν στο πλαίσιο της διοικητικής αναδιάρθρωσης της χώρας).

Continue reading

ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ»

ΕΙΣΗΓΗΣΗ

ΣΤΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Του Γιώργου Τοζίδη

 

Η έννοια, οι θεσμοί και η λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης αποτέλεσαν πάντα προνομιακά πεδία για την παρέμβαση της αριστεράς. Οι ιστορικές ρήξεις που αναφέρει η σ. Ελ. Πορτάλιου, στην εισήγησή της στην πανελλαδική συνάντηση των αριστερών, ριζοσπαστικών αυτοδιοικητικών σχημάτων που έγινε στην Αθήνα, πρέπει να αποτελούν πεδία αναφοράς για τη διαμόρφωση των θέσεών μας. Με δύο, αναγκαίες κατά τη γνώμη μου, προσθήκες : την εμπειρία από την Κομμούνα της Θεσσαλονίκης (1342-1349) και τη Χάρτα του Ρήγα (μικρό απόσπασμα της οποίας υπάρχει στο κείμενο που συνοδεύει την εισήγηση).

Τι είναι το πρόγραμμα «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ»;

 Σύμφωνα με τους συντάκτες του, το πρόγραμμα αποσκοπεί στη «ριζική, δομική αλλαγή του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το κράτος, η διοίκηση και η αυτοδιοίκηση στη χώρα μας». Ακόμη η «παροχή διοικητικών υπηρεσιών όσο το δυνατόν πιο κοντά στον πολίτη, με την ενίσχυση της υπόστασης του χωριού και της γειτονιάς, ως ζωντανών κυττάρων της τοπικής κοινωνίας» που θα υλοποιηθεί με «οικονομίες κλίμακος σε οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους» (!), αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι «η ανάπτυξη μιας περιοχής, η ικανοποίηση και η διευθέτηση τοπικών αναγκών δεν μπορούν παρά να προέρχονται από όργανα και θεσμούς που έχουν ειδικό και άμεσο δεσμό με το τοπικό στοιχείο, γνωρίζουν τα προβλήματα, βιώνουν τις ανάγκες, ελέγχουν και κυρίως ελέγχονται αποτελεσματικότερα».

Όλα αυτά, όμως, ήταν και στόχοι του προηγούμενου προγράμματος διοικητικής μεταρρύθμισης. Όπως προκύπτει από το παρακάτω απόσπασμα του προγράμματος «ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ», οι στόχοι του ήταν :

  • «Η παροχή υπηρεσιών ισοδύναμης αποτελεσματικότητας στους κατοίκους των πόλεων και των χωριών και επομένως ο εκσυγχρονισμός του διοικητικού μας συστήματος.
  • Η ουσιαστικοποίηση του ρόλου των Ο.Τ.Α. και η αναβάθμιση των αιρετών και επομένως ο εκσυγχρονισμός του τοπικού πολιτικού συστήματος στη χώρα μας και η διεύρυνση της πολιτικής βαρύτητας της Πρωτοβάθμιας Τ.Α.
  • Η δημιουργία ουσιαστικών προϋποθέσεων για την διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια των Ο.Τ.Α.
  • Ο συντονισμός των τοπικών δημοσίων επενδύσεων για έργα τεχνικής υποδομής και κοινωνικού εξοπλισμού.
  • Η ενίσχυση του “ενδογενούς” δυναμικού της ελληνικής περιφέρειας, που είναι αναγκαία προϋπόθεση για μια διαρκή και “βιώσιμη” περιφερειακή και τοπική ανάπτυξη.
  • Η διαφάνεια στη διαχείριση των πόρων και ο κοινωνικός έλεγχος της τοπικής εξουσίας, που οδηγούν στην εξασφάλιση της νομιμότητας και της προστασίας των πολιτών.
  • Οικονομίες κλίμακας στις λειτουργικές δαπάνες και αναβάθμιση του ανθρώπινου δυναμικού».

Continue reading