Ποιος ωφελήθηκε από την ελληνική κρίση;

Οικονομικά ερανίσματα: Ποιος ωφελήθηκε από την ελληνική κρίση;

Του Γιώργου Τοζίδη

 

Τον περασμένο Αύγουστο δημοσιεύθηκε μία πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη του Ινστιτούτου Leibniz για την Οικονομική Έρευνα (IWH) η οποία ελάχιστα σχολιάσθηκε από οικονομικούς και πολιτικούς αναλυτές, ίσως λόγω των δραματικών εξελίξεων εκείνου του μήνα (υπογραφή 3ου Μνημονίου). Η μελέτη έχει τον «προκλητικό» τίτλο Τα οφέλη της Γερμανίας από την ελληνική κρίση και οι συντάκτες της τεκμηριώνουν τη θέση τους σε δύο γεγονότα:

1. Σε περιόδους κρίσης οι επενδυτές προκρίνουν την ασφάλεια έναντι της απόδοσης των επενδύσεών τους, και

2. Στην πολιτική μείωσης των επιτοκίων που ακολούθησε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και η οποία οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό, στην ελληνική κρίση χρέους.

Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με τους υπολογισμούς των συντακτών της μελέτης, είναι ότι η γερμανική οικονομία όχι μόνο δεν έχει επιβαρυνθεί από τη συμμετοχή της στα προγράμματα «διάσωσης» της χώρας μας (συνολικά 90 δισ. ευρώ) αλλά αντίθετα έχει αποκομίσει «κέρδη» που ανέρχονται, με συντηρητικούς υπολογισμούς, σε 100 δισεκατομμύρια ευρώ.

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του πίνακα, την περίοδο της κρίσης τα επιτόκια δανεισμού του γερμανικού δημοσίου μηδενίζονται και μάλιστα φέτος έχουν μετατραπεί σε αρνητικά (τουλάχιστον για τα ομόλογα που έχουν λήξη μέχρι 5 έτη). Η συνολική ωφέλεια του γερμανικού Δημοσίου από αυτήν τη δραστική μείωση των επιτοκίων δανεισμού εκτιμάται από τους συντάκτες ότι ανήλθε σε 100 δισ. ευρώ. Όπως παραδέχονται οι συντάκτες της μελέτης, οι υπολογισμοί τους είναι συντηρητικοί καθώς στηρίζονται μόνο στις δημοπρασίες ομολόγων που έχει πραγματοποιήσει το γερμανικό Δημόσιο (αφορούν ένα ποσοστό μεταξύ 45% και 75% του συνολικού δανεισμού), ενώ δεν συμπεριλαμβάνουν και τον δανεισμό των κρατιδίων και της τοπικής αυτοδιοίκησης που επίσης ωφελήθηκαν από τη δραστική μείωση των επιτοκίων. Επιπλέον, τα οφέλη του γερμανικού Δημοσίου δεν είναι στιγμιαία αφού αυτό θα εξακολουθήσει να αποκομίζει «κέρδη» από την ελληνική κρίση μέχρι τη λήξη των συγκεκριμένων ομολόγων.

Για να τεκμηριώσουν τη θέση τους ότι τα «κέρδη» που αποκόμισε το γερμανικό Δημόσιο οφείλονται στην ελληνική κρίση, οι συντάκτες της μελέτης παραθέτουν έναν πίνακα με το πώς επηρεάζονταν τα επιτόκια δανεισμού από τις εξελίξεις της ελληνικής κρίσης. Κάθε φορά που διαφαινόταν ρήξη στις διαπραγματεύσεις, οι αποδόσεις των ομολόγων μειώνονταν (π.χ. του 10ετούς γερμανικού ομολόγου μειωνόταν κατά 1,5%) ενώ συμμετρικά αντίθετη ήταν η κίνηση όταν διαφαινόταν συμφωνία.

Σύμφωνα με την πρόβλεψη της μελέτης για το μέλλον, η επίλυση της ελληνικής κρίσης θα έχει ως αποτέλεσμα η Γερμανία να μην μπορεί να δανείζεται πλέον με ανάλογου ύψους επιτόκια. Το ερώτημα, κατά συνέπεια, που προκύπτει είναι σαφές: πόσο επηρέασε τη στάση της Γερμανίας στις διαπραγματεύσεις για την ελληνική κρίση, από το 2010 μέχρι πρόσφατα, το γεγονός ότι η επίλυση και όχι η διαιώνιση της ελληνικής κρίσης θα είχε σημαντικό κόστος για το σύνολο* της οικονομίας της;

Αντίστοιχα ερωτήματα προκύπτουν, όμως, και για την ελληνική πλευρά και κατά πόσον αυτή ανέδειξε, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, το γεγονός ότι η Γερμανία είχε συμφέρον να μην επιλυθεί η ελληνική κρίση;

0

* Μία σημαντική παράλειψη της μελέτης είναι ότι δεν αναφέρεται στην ανάλογη μείωση των επιτοκίων δανεισμού των γερμανικών επιχειρήσεων που προσέθεσε ένα ακόμη πλεονέκτημα στον ανταγωνισμό τους με τις ομοειδείς επιχειρήσεις σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.

 

Advertisements

Το γερμανικό οικονομικό «θαύμα»

Το γερμανικό οικονομικό «θαύμα»

Γιώργου Τοζίδη

 

Το σκάνδαλο της Volkswagen (στα γερμανικά σημαίνει «το αυτοκίνητο του λαού») προσέθεσε ακόμη ένα καρφί στο φέρετρο της προτεσταντικής ηθικής της Γερμανίας ενώ, ταυτόχρονα, εξέθεσε για μία ακόμη φορά τους ελεγκτικούς μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης (που προγραμματίζουν να αρχίσουν ανάλογους ελέγχους το 2017).

Η αποκάλυψη* των αρμόδιων Αρχών των ΗΠΑ ότι η VW χρησιμοποιούσε ένα λογισμικό με το οποίο μείωνε τις εκπομπές καυσαερίων των πετρελαιοκίνητων οχημάτων που κατασκευάζει ήρθε να προστεθεί στα σκάνδαλα της Deutsche Bank (χειραγώγηση του διατραπεζικού επιτοκίου του Λονδίνου), της Siemens και της Hochtief (καταβολή προμηθειών σε πολιτικούς και κυβερνητικά στελέχη), των γερμανικών εταιριών εξοπλισμών (Ferrostaal κ.ά.) κ.λπ. Ένα-ένα τα πετράδια του στέμματος της Γερμανίας αποδεικνύονται φτιαγμένα από κάρβουνο που λερώνουν όσους τα πλησιάζουν…

Ποια είναι, όμως, η VW; Ιδρύθηκε το 1937, δηλαδή σε περίοδο απόλυτης κυριαρχίας του ναζισμού, από το Γερμανικό Μέτωπο Εργασίας που ήταν η ναζιστική συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων (η μόνη νόμιμη) με έδρα το Wolfsburg, στην Κάτω Σαξονία. Σήμερα είναι η μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία της Γερμανίας και η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο (μετά την Toyota) και στον όμιλο περιλαμβάνονται ακόμη οι αυτοκινητοβιομηχανίες Audi, Porsche, Seat, Skoda και Lamborghini. Ο κύκλος εργασιών ανήλθε το 2012 σε 103,942 δισ. και τα κέρδη σε 21,7 δισ. ευρώ. Μόνο στο Wolfsburg (μία πόλη των 125.000 κατοίκων) η VW απασχολεί 72.000 εργαζομένους και η προβλεπόμενη, μετά το σκάνδαλο, μείωση πωλήσεων και κερδών εκτιμάται ότι μπορεί να μετατρέψει την περιοχή στο Detroit της Γερμανίας.

Το σκάνδαλο: Οι μηχανικοί της VW, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους αυξημένους περιορισμούς που ισχύουν στις ΗΠΑ, ως προς τις εκπομπές καυσαερίων των πετρελαιοκίνητων αυτοκινήτων, εγκατέστησαν ένα λογισμικό το οποίο «αισθάνεται» εάν το αυτοκίνητο βρίσκεται υπό έλεγχο και μειώνει, προσωρινά, τις εκπομπές. Με αυτόν τον τρόπο η VW εξασφάλισε την επιδότηση της αγοράς πετρελαιοκίνητου αυτοκινήτου που ισχύει στις ΗΠΑ και την κυριαρχία της σε παγκόσμιο επίπεδο: σύμφωνα με την παραδοχή της εταιρίας έχουν πωληθεί 11.000.000 «πειραγμένα» αυτοκίνητα σε όλο τον κόσμο. Μέσα σε δύο ημέρες η τιμή της μετοχής της VW μειώθηκε κατά 34% και η χρηματιστηριακή αξία της κατά 25 δισ. ευρώ καθώς βρίσκεται, πλέον, αντιμέτωπη με την επιβολή προστίμου που μόνο στις ΗΠΑ εκτιμάται ότι μπορεί να ανέλθει στο ποσό των 18 δισ. δολαρίων.

Το πλήγμα για τη γερμανική οικονομία αναμένεται να είναι μεγάλο καθώς εκτιμάται ότι ανάλογα προβλήματα θα αντιμετωπίσουν και οι BMW και Daimler. Ο τομέας της αυτοκινητοβιομηχανίας αντιστοιχεί στο 17% των γερμανικών εξαγωγών ενώ μία πτώση των πωλήσεων αυτοκινήτων θα έχει συνέπειες την κατάργηση χιλιάδων θέσεων εργασίας και την οικονομική καταστροφή μικρομεσαίων επιχειρήσεων που λειτουργούν ως υπεργολάβοι των αυτοκινητοβιομηχανιών.

Όμως οι επιπτώσεις εκτιμάται ότι θα είναι ευρύτερες καθώς αμαυρώνεται συνολικά το «Made in Germany», ενώ ξεθωριάζει και το γερμανικό οικονομικό «θαύμα» που προβάλλεται, μάλιστα, ως παράδειγμα προς μίμηση, από τις γερμανικές πολιτικές και επιχειρηματικές ελίτ. Αλήθεια, όταν ο κ. Σόιμπλε προτείνει στους λαούς του ευρωπαϊκού Νότου να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Γερμανίας, αναφέρεται στη VW, τη Deutsche Bank ή τη Siemens;

Το σκάνδαλο της VW θα πρέπει να προβληματίσει και όλους εκείνους που σπεύδουν, σε κάθε ευκαιρία και με συμπλεγματικό τρόπο, να καταγγείλουν τον ελληνικό επαρχιωτισμό και καλούν τους Έλληνες να υιοθετήσουν τον ευρωπαϊκό τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς.

Τέλος, η κρίση του γερμανικού οικονομικού υποδείγματος, που στηρίζεται στις εξαγωγές, αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας.

 

* Αξίζει να σημειωθεί ότι εάν ίσχυαν οι ρυθμίσεις της ΤΤΙΡ, οι αρχές των ΗΠΑ δεν θα είχαν δικαίωμα να ελέγξουν τα αυτοκίνητα της VW, αφού θα είχαν εξασφαλίσει άδεια κυκλοφορίας στην Ευρώπη

 

Ενεργειακή παραπληροφόρηση

Ενεργειακή παραπληροφόρηση

 Του Γιώργου Τοζίδη

Τα ενεργειακά ζητήματα έχουν τεθεί στο κέντρο του νέου ψυχρού πολέμου μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.)-ΗΠΑ από τη μία πλευρά και της Ρωσίας από την άλλη. Η πτώση της τιμής του πετρελαίου, ο περιορισμός του ρόλου της Ρωσίας ως ενεργειακού παρόχου της Ε.Ε. συμπλέκονται με γεωπολιτικές εντάσεις στην περιοχή της Ανατολικής Ευρώπης και «αξιοποιούνται» για την άσκηση πιέσεων στις χώρες της περιοχής που επιθυμούν να ασκήσουν μία ανεξάρτητη ενεργειακή (άρα και εξωτερική) πολιτική. Το βασικό επιχείρημα όσων πιέζουν για τον περιορισμό του ρόλου της Ρωσίας είναι η «ανάγκη» μείωσης της ενεργειακής εξάρτησης από αυτήν.

Η ενεργειακή εξάρτηση της Ε.Ε. παρουσιάζει αυξητική τάση. Το χρονικό διάστημα 2001-2012 το ποσοστό των εισαγόμενων ενεργειακών πόρων που κάλυψαν τις ενεργειακές ανάγκες της ένωσης αυξήθηκε από 47,4% σε 53,3%. Οι μεγαλύτερες εισαγωγές αφορούσαν σε προϊόντα πετρελαίου, με τις εισαγωγές να καλύπτουν το 93% των αναγκών ενώ οι εισαγωγές φυσικού αερίου κάλυψαν, αντίστοιχα, το 66% των αναγκών της Ε.Ε.-28.

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, η Ρωσία είναι η βασική προμηθεύτρια ενεργειακών πόρων στην Ε.Ε., καλύπτει, όμως, μόλις το 30% των εισαγωγών, ακολουθούμενη από την Κολομβία και τις ΗΠΑ για τις εισαγωγές άνθρακα, τη Νορβηγία και τη Λιβύη για τα προϊόντα πετρελαίου και τη Νορβηγία και την Αλγερία για το φυσικό αέριο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ιδιαίτερα όσον αφορά στο φυσικό αέριο, το ποσοστό της Ρωσίας μειώθηκε σημαντικά την περίοδο 2002-2012. Οι αντιδράσεις που ασκούνται σήμερα από Ε.Ε. (μόλις πριν από δύο ημέρες το Ευρωκοινοβούλιο επέκρινε την Τουρκία για τη σύσφιξη των σχέσεών της με τη Ρωσία) και ΗΠΑ (βλέπε απειλητικές δηλώσεις κατά της Ελλάδας) ελάχιστα αφορούν στη μείωση της όποιας ενεργειακής εξάρτησης από τη Ρωσία και εντάσσονται στο νέο ψυχρό πόλεμο. Άλλωστε, ο υπό κατασκευή αγωγός μεταφοράς φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας-Ελλάδας-πΓΔΜ και Σερβίας στην Κεντρική Ευρώπη θα αντικαταστήσει τις εισαγωγές φυσικού αερίου μέσω Ουκρανίας αυξάνοντας ελάχιστα τις συνολικές ποσότητες.

Μία ακόμη πτυχή του ενεργειακού ζητήματος που αφορά άμεσα την Ελλάδα είναι οι πιέσεις που ασκούνται για την απορρύθμιση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας και έχουν ως βασικό στόχο την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ με το βασικό επιχείρημα ότι κατέχει δεσπόζουσα θέση στη συγκεκριμένη αγορά. Πώς, όμως, είναι διαμορφωμένη η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας στα υπόλοιπα κράτη-μέλη της Ε.Ε.;

Από τον Πίνακα ΙΙ προκύπτει ότι, ακόμη και μετά την εξαίρεση των μικρών πληθυσμιακά κρατών-μελών της Ε.Ε. (Κύπρος, Μάλτα και Λουξεμβούργο όπου τα αντίστοιχα ποσοστά κυμαίνονται `περίπου στο 100%), η Ελλάδα κατέχει την έκτη θέση με βάση το υψηλότερο μερίδιο αγοράς και μάλιστα έχει καταγράψει τη μεγαλύτερη μείωση την περίοδο 2000-2012.

Η άσκηση πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής συνδέεται άμεσα με την άσκηση ενεργειακής πολιτικής με βάση τα συμφέροντα της χώρας και πρέπει να εδράζεται σε ένα αξιόπιστο και άριστα τεκμηριωμένο σχέδιο.

 

Πίνακας Ι – Κυριότερες προμηθεύτριες χώρες

(% των εκτός Ε.Ε. εισαγωγών)

2002

2012

Στερεά Καύσιμα

Ρωσία 13,1 25,9
Κολομβία 12,1 23,7
ΗΠΑ 8,1 23,0

Αργό Πετρέλαιο

Ρωσία 29,5 33,7
Νορβηγία 19,3 11,1
Σαουδική Αραβία 10,1 8,8

Φυσικό Αέριο

Ρωσία 45,2 32,0
Νορβηγία 26,1 31,3
Αλγερία 21,1 13,5

Πηγή: Eurostat (online data code: nrg_122a, nrg_123a, nrg_124a)

 

Πίνακας ΙΙ – Μερίδιο αγοράς (%) του μεγαλύτερου παραγωγού ηλεκτρικής ενέργειας

2000 2012
Λιθουανία 95,8 89,0
Εσθονία 91,0 88,0
Γαλλία 90,2 86,0
Κροατία (2005) 87,0 82,0
Σλοβακία 85,1 78,9
Ελλάδα 97,0 77,0

Πηγή: Eurostat (online data code: nrg_ind_331a)

 

Κρίση και ανισότητα στην Ευρωζώνη (Ι)

Κρίση και ανισότητα στην Ευρωζώνη

Του Γιώργου Τοζίδη

     

Η μη ολοκληρωμένη εκτίμηση των αιτιών της οικονομικής κρίσης στην ευρωζώνη και, κυρίως, η μη αναγνώριση των ωφελειών της Γερμανίας από αυτήν, αποτελούν δύο από τους παράγοντες που υποχρέωσαν την ελληνική κυβέρνηση στη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου και ευθύνονται για τα σημερινά αδιέξοδα. Στο σημερινό εράνισμα και σε αυτό της επόμενης εβδομάδας θα παρουσιαστούν τα βασικά σημεία μίας έκθεσης της γνωστής δεξαμενής σκέψης Stratfor, με τον εύγλωττο τίτλο Γερμανικό Εμπόριο και Ευρωζώνη: Ένα Ζήτημα Ανισότητας που εντοπίζει τις αιτίες της κρίσης στα πλεονάσματα του γερμανικού ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών.

ΠΙΝΑΚΑΣ 1
(κάντε κλικ στους πίνακες για να τους δείτε σε μαγαλύτερο μέγεθος)

«Στις αρχές Μαΐου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτίμησε ότι το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (ΙΤΣ) της Γερμανίας θα είναι 7,9% του ΑΕΠ φέτος έναντι 7,6% που ήταν το 2014. Μία εβδομάδα αργότερα, το ΔΝΤ εκτίμησε ότι το πλεόνασμα της Γερμανίας θα υπερβεί το 8% – την ίδια περίοδο που το αντίστοιχο πλεόνασμα της Ισπανίας εκτιμάται ότι θα είναι 1,2% ενώ η Γαλλία θα καταγράψει έλλειμμα 0,9% του ΑΕΠ. Αυτές οι πρόσφατες εκτιμήσεις ανανέωσαν τη συζήτηση για τις ανισορροπίες εντός της Ευρωζώνης. Η βασική κριτική που ασκείται στη γερμανική κυβέρνηση είναι ότι το πλεόνασμα της Γερμανίας υπονομεύει τους τοπικούς παραγωγούς στις άλλες χώρες. Οι πολιτικές του Βερολίνου έχουν δεχθεί σφοδρή κριτική διότι συμβάλλουν στον χαμηλό πληθωρισμό της Ευρωζώνης, που έχει πλήξει την κατανάλωση ενώ, παράλληλα, κάνει δυσχερέστερη την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Πρόσθετα, η Γερμανία κατηγορείται ότι η εγχώρια κατανάλωση δεν είναι αρκετή για να βοηθήσει τις οικονομίες της Ε.Ε. που βρίσκονται σε κρίση. Με λίγα λόγια, οι πολέμιοι της Γερμανίας ισχυρίζονται ότι δεν εξάγει μηχανές ή αυτοκίνητα, αλλά ανεργία.

ΠΙΝΑΚΑΣ 2

»Οι εγχώριες πολιτικές της Γερμανίας είναι μέρος του προβλήματος. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Γερμανία εφάρμοσε πολιτικές που αποσκοπούσαν στον περιορισμό των μισθών και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Όμως, αυτό σήμαινε, επίσης, ότι τα άτομα θα είχαν λιγότερο διαθέσιμο εισόδημα να δαπανήσουν για αγαθά και υπηρεσίες. Και ενώ η μείωση της γερμανικής κατανάλωσης βοήθησε τη χώρα να αυξήσει τις αποταμιεύσεις της, οι γερμανικές τράπεζες εξήγαγαν αυτές τις αποταμιεύσεις στους καταναλωτές της ευρωπαϊκής περιφέρειας, δημιουργώντας χρηματοπιστωτικές φούσκες. Ενώ το ΙΤΣ της Γερμανίας μετατράπηκε από ελλειμματικό σε πλεονασματικό, μεταξύ 2000 και 2007, τα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας είδαν τα δικά τους ελλείμματα να αυξάνονται ή τα πλεονάσματά τους να συρρικνώνονται*.

»Η εισαγωγή του ευρώ έκανε την κατάσταση ακόμη πιο σύνθετη. Οι λιγότερο παραγωγικές οικονομίες της Ε.Ε. δεν είχαν την επιλογή της υποτίμησης του νομίσματός τους ώστε να αποκαταστήσουν την ανταγωνιστικότητά τους. Πρόσθετα, το ευρώ ήταν πιο αδύναμο από ό,τι το γερμανικό μάρκο αλλά πιο ισχυρό από την ισπανική πεσέτα ή την ιταλική λίρα· αυτός ο τεχνητός αποπληθωρισμός ευνόησε τη γερμανική εξαγωγική βιομηχανία.

»Στην αρχή της οικονομικής κρίσης του 2008, το πρόβλημα είχε γίνει πολύ περισσότερο έντονο. Για να ανακτήσουν οι ελλειμματικές οικονομίες την ανταγωνιστικότητά τους, θα έπρεπε να έχουν χαμηλότερο πληθωρισμό από τη Γερμανία, το οποίο οδηγεί σε πολιτικές εσωτερικής υποτίμησης και σε ένα υφεσιακό σπιράλ στη Νότια Ευρώπη. Εν τω μεταξύ, το πλεόνασμα του ΙΤΣ της Γερμανίας είναι πιο ισχυρό από ποτέ, παρ’ όλο που έπρεπε να προσαρμοστεί στην παγκόσμια ύφεση με τη στροφή σε εξαγωγικές αγορές εκτός της Ευρωζώνης. Η Γερμανία άρχισε να στηρίζεται ολοένα και πιο έντονα στις πωλήσεις στην Ανατολική Ευρώπη, τις ΗΠΑ και την Κίνα*».

*Βλέπε σχετικά διαγράμματα

Συνεχίζεται…

 

ΕΝΑ ΣΥΝΘΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΕΝΩΝΕΙ…

ΕΞΩ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ!

Του Γιώργου Τοζίδη

 

«Επιβάλλεται να επιλέξουμε: είτε αλλάζουμε

το καθεστώς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας,

 έτσι ώστε να διασφαλιστεί η κυριαρχία των λαών,

είτε εγκαταλείπουμε το ευρω-Μέρκελ».

Ζαν-Λικ Μελανσόν

Αριστερό Μέτωπο Γαλλίας

 

Η επίθεση στην Κύπρο έθεσε και πάλι το ζήτημα το ζήτημα της γερμανικής κυριαρχίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) και την ευρωζώνη. Πληθώρα δηλώσεων – αναλύσεων σε όλα τα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα του κόσμου, άσκησαν κριτική στη γερμανική κυβέρνηση με πολύ οξείς χαρακτηρισμούς (Δ΄ Ράιχ, εξασφάλιση ζωτικού οικονομικού χώρου κ.ά.). Ενδεικτικά αναφέρεται άρθρο του περιοδικού «Der Spiegel» (!) με τίτλο «Γερμανοί σωτήρες του ευρώ: Στενοκεφαλιά, δίψα για εξουσία, εγωισμός», όπου ο Γιάκομπ Άουγκσταϊν αναφέρει ότι η Γερμανία κατέβαλε μειωμένους τόκους κατά δέκα (10) δισ. ευρώ το 2012. Το άρθρο καταλήγει με το συμπέρασμα: «Οι φτωχοί της Αθήνας πληρώνουν τους πλούσιους της Γερμανίας».

Continue reading